Zhinky z novoi knyzhky Zoi Kazanzhy meshkaiut' poriad z namy. Vony zakokhuiut'sia y rozcharovuiut'sia, narazhaiut'sia na suchasni problemy y utikaiut' vid mynulykh, tsiluiut'sia pry misiachnomu siayvi y plachut' u podushku, zavariuiut' kavu abo chay i v’iazhut' shkarpetky, slukhaiut'sia svoikh mamiv i povstaiut' proty ikhn'oho despotyzmu. Pry zhinkakh — choloviky. Tezh rizni: rishuchi y boiazki, khytri y prostodushni, zanedbani obstavynamy y uspishni, ehoisty y shchyroserdni. U siuzhetakh opovidan' personazhi ves' chas u rusi — iakshcho ne avtom, to potiahom chy litakom, na krayniy vypadok ie y troleybus abo tramvay. Naychastish uzhyvane v opovidiakh slovo «zhyttia». I tse zrozumilo, adzhe u zhytti, kazhut' mudri liudy, iak na dovhiy nyvi: ne proydesh, nohy ne vkolovshy. Tomu avtorka y obyraie zhyttievi siuzhety, u iakykh kozhen personazh zaznaie neukhyl'nykh ran, prote y znakhodyt' vid nykh sposib zazhyvlennia. Liubov’iu.
